Veröffentlicht: 14.06.2025
Nach einer unvergesslichen Zeit in Albanien hieß es Abschied nehmen. Unser freundlicher Gastgeber, der uns schon am Morgen mit einem letzten Espresso verwöhnen wollte – den wir angesichts des Spottpreises von 80 Cent natürlich trotzdem bezahlten –, verabschiedete uns mit warmen Worten. Seine Hilfsbereitschaft kannte keine Grenzen, und so machten wir uns auf den Weg, gespannt auf die Rückreise.
Überraschenderweise führte uns unser Navi diesmal über die Hauptstrecke, die sich als deutlich besser ausgebaut erwies als die Hinreise-Route. Doch Vorsicht war weiterhin geboten, denn die Fahrkünste der Albaner bleiben unberechenbar. Nach einiger Zeit erreichten wir die montenegrinische Grenze, wo die Kontrolle unkompliziert verlief: Personalausweis vorzeigen, und schon ging es weiter Richtung Bosnien. Auch hier zeigte sich die Straßenqualität deutlich verbessert, was die Fahrt angenehmer gestaltete.
Einige Stunden später überquerten wir die bosnische Grenze nach einer kurzen Kontrolle. Gegen 14 Uhr erreichten wir unser Tagesziel: das charmante Restaurant „Old Mill“. Was für eine Aussicht! Wir saßen direkt am Wasser, hinter uns ein kleiner, aber zauberhafter Wasserfall, und das Wasser war glasklar. Mein Wunsch nach einem bosnischen Eintopf blieb leider unerfüllt – wieder einmal landete eine herzhafte Balkanplatte auf meinem Teller. Aber eines muss man sagen: Das Essen in Bosnien ist einfach fabelhaft!
Nach dieser stärkenden Rast ging es weiter Richtung Kroatien. Auch hier war der Grenzübertritt ein Kinderspiel. Da wir schon eine Weile unterwegs waren, suchte meine bessere Hälfte kurzerhand eine Unterkunft in der Nähe von Zadar – und wurde fündig. Voller Vorfreude gaben wir die Adresse ins Navi ein und machten uns auf den Weg. Die Adresse selbst war dank Navi leicht zu finden, nur die Unterkunft nicht! Wir standen vor einer zugemüllten, verlassenen Bushaltestelle, und das Navi verkündete trocken: „Sie haben Ihr Ziel erreicht.“ Hatten wir etwa eine Bushaltestelle gemietet? Nach langem Hin und Her fanden wir eine fast identische Adresse, etwa 30 Minuten entfernt.
Dieses Mal führte uns das Navi durch malerische Dörfer, immer weiter weg von der Autobahn, bis nach Starigrad-Paklenica. Dort wurden wir schon von unserer Vermieterin erwartet. Unser Zimmer war klein, aber gemütlich und mit eigenem Bad ausgestattet – wieder einmal Glück gehabt! Nachdem wir unsere Sachen verstaut hatten, zog es uns sofort an den Strand. Bei ein paar kühlen Drinks genossen wir den Sonnenuntergang und ließen den Tag entspannt ausklingen.
Tag zwei unserer Rückreise begann um 8 Uhr. Rein ins Auto und ab auf die Autobahn! Unterwegs legten wir an einer Autobahnraststätte in Kroatien einen Frühstücksstopp ein. Hier mussten wir feststellen: Auch in Kroatien sind die Raststättenpreise gesalzen. Für zwei Kaffees und zwei Hörnchen pro Person waren wir schlappe 20 Euro los. Aber nun gut, das macht man ja nicht jeden Tag.
Wohl gestärkt ging es weiter. Nach einiger Zeit erreichten wir die Grenze zu Slowenien, auch hier verlief der Übergang reibungslos. Gegen Mittag kamen wir an Dvor vorbei – erinnert ihr euch an den zweiten Tag unserer Reise, als ich meinte, ich würde das nächste Mal hungrig kommen, weil alles so lecker aussah? Dieses Mal war ich hungrig! Ich hatte mir fest vorgenommen, die köstlich aussehende Suppe oder den Eintopf von der Hinfahrt zu probieren. Aber leider spielte das Schicksal mir einen Streich: Mir wurde mitgeteilt, dass es diesen Eintopf nur zum Frühstück gab und die Frühstückszeit bereits eine halbe Stunde vorbei war. Frustriert bestellte ich ein Wiener Schnitzel.
Doch wie so oft wurde ich positiv überrascht. Zum Glück hatte Bianca nur eine Suppe und Salat bestellt, denn als der Teller mit den Schnitzeln gebracht wurde, dachte ich, die Bedienung hätte uns missverstanden und zwei Portionen zubereitet! Drei riesige Schnitzel mit extra Pommes! Bianca musste mir ein Schnitzel abnehmen, sonst hätte ich das niemals geschafft. Ich war mehr als satt. Gespannt wartete ich auf die Rechnung, ob dort zweimal Schnitzel stehen würde – aber nein, nur einmal! Respekt, so lecker und doch so günstig!
Wohlgesättigt und zufrieden machten wir uns auf die letzte Hälfte unserer Strecke. Der Rest der Fahrt verlief ohne große Aufregung, abgesehen von einem zehnminütigen Stau in Österreich. In Deutschland angekommen, konnte ich endlich wieder meine Wohlfühlgeschwindigkeit von etwa 150 km/h fahren. Gegen 19 Uhr waren wir zu Hause.
Was wir beide feststellten – und das ist jedes Mal so, wenn wir aus dem Urlaub zurückkommen – ist, dass Zuhause einfach am schönsten ist. Wir kehren immer gerne zurück in unsere eigenen vier Wände.
Wenn wir euch wieder einmal mit auf unsere Reisen nehmen sollen, dann abonniert unsere Seite. Wir wollen nichts beschönigen, sondern alles so berichten, wie wir es empfinden und erleben.
Bis bald, euer Eddy und eure Bianca.
Balkanlar'da Tatlı Bir Veda ve Beklenmedik Keşifler Arnavutluk'ta unutulmaz bir zaman geçirdikten sonra vedalaşma zamanı gelmişti. Sabahleyin bize son bir espresso ikram eden ve 80 sentlik saçma fiyatını da hesaba katarak elbette yine de ödediğimiz güler yüzlü ev sahibimiz bize sıcak bir veda etti. Yardımseverliğinin sınırı yoktu ve bu yüzden dönüş yolculuğunu heyecanla bekleyerek yola koyulduk. Şaşırtıcı bir şekilde, navigasyon sistemimiz bizi bu sefer ana rotaya götürdü ve bu rotanın çıkış rotasından çok daha iyi korunduğu ortaya çıktı. Ancak yine de dikkatli olmak gerekiyordu çünkü Arnavutların sürüş becerileri tahmin edilemezdi. Bir süre sonra, kontrolün basit olduğu Karadağ sınırına ulaştık: kimliğinizi gösterin ve Bosna'ya doğru yola devam ettik. Burada da yol kalitesi önemli ölçüde iyileşmişti ve bu da yolculuğu daha keyifli hale getirdi. Birkaç saat sonra, kısa bir kontrolün ardından Bosna sınırını geçtik. Öğleden sonra saat 2 civarında, günün varış noktamıza ulaştık: büyüleyici restoran "Old Mill." Ne manzara! Arkamızda küçük ama büyülü bir şelaleyle suyun hemen kenarında oturuyorduk ve su kristal berraklığındaydı. Ne yazık ki Bosna usulü güveç isteğim gerçekleşmedi - bir kez daha tabağıma doyurucu bir Balkan tabağı geldi. Ancak bir şey söylenmeli: Bosna'daki yemekler tek kelimeyle muhteşem! Hırvatistan: GPS Macerası ve Rüya Gibi Bir Gün Batımı Bu güçlendirici dinlenmeden sonra Hırvatistan'a doğru yola devam ettik. Buradaki sınırı geçmek çok kolaydı. Bir süredir yolda olduğumuz için eşim Zadar yakınlarında konaklama yeri aradı - ve buldu. Heyecanla adresi GPS'e girdik ve yola koyulduk. Adresi GPS sayesinde bulmak kolaydı ama konaklama yeri öyle değildi! Çöplerle dolu, terk edilmiş bir otobüs durağının önünde durduk ve GPS kuru bir şekilde "Hedefinize ulaştınız." dedi. Bir otobüs durağı mı kiralamıştık? Çok gidip geldikten sonra, yaklaşık 30 dakika uzaklıkta neredeyse aynı adresi bulduk. Bu sefer, navigasyon sistemi bizi pitoresk köylerden, otoyoldan giderek daha da uzaklaşarak Starigrad-Paklenica'ya götürdü. Ev sahibimiz orada bizi bekliyordu. Odamız küçük ama rahattı ve özel bir banyoyla donatılmıştı - yine şanslıyız! Eşyalarımızı yerleştirdikten sonra hemen plaja gittik. Birkaç soğuk içecekle gün batımının tadını çıkardık ve günü rahat bir şekilde sonlandırdık. Dönüş yolculuğunun ikinci günü: Slovenya'da pahalı bir kahvaltı ve dev bir şinitzel Dönüş yolculuğumuzun ikinci günü sabah 8'de başladı. Arabaya atlayıp otoyola çıktık! Yol boyunca, Hırvatistan'da bir otoyol dinlenme tesisinde kahvaltı için durduk. Burada, Hırvatistan'da bile servis istasyonu fiyatlarının yüksek olduğunu keşfettik. Kişi başı iki kahve ve iki kruvasan için tam 20 € ödedik. Ama hey, bunu her gün yapmıyorsunuz. İyice güçlenmiş bir şekilde yola devam ettik. Bir süre sonra Slovenya sınırına ulaştık ve burada da geçiş sorunsuz geçti. Öğle vakti Dvor'dan geçtik - seyahatimizin ikinci gününde, her şey çok lezzetli göründüğü için bir dahaki sefere aç geleceğimi söylediğimi hatırlıyor musunuz? Bu sefer açtım! Gidiş yolculuğundaki lezzetli görünen çorbayı veya güveci denemeye kesin olarak karar vermiştim. Ancak ne yazık ki kader bana bir oyun oynadı: Bu güvecin sadece kahvaltıda mevcut olduğu söylendi ve kahvaltı saati zaten yarım saat önce geçmişti. Sinirlenerek bir Viyana Şnitzeli sipariş ettim. Ancak, sıklıkla olduğu gibi, hoş bir sürprizle karşılaştım. Neyse ki Bianca sadece çorba ve salata sipariş etmişti çünkü şinitzel tabağı geldiğinde, garsonun bizi yanlış anladığını ve iki porsiyon hazırladığını düşündüm! Ekstra patates kızartmasıyla üç kocaman şinitzel! Bianca bir şinitzeli benden almak zorunda kaldı, aksi takdirde asla yiyemezdim. Çok toktum. Hesabın gelmesini sabırsızlıkla bekledim, iki tane şinitzel olup olmayacağını görmek için - ama hayır, sadece bir tane! Vay canına, çok lezzetli ve bir o kadar da uygun fiyatlı! Son etap: Rahatlama ve evin en iyi yer olduğunun farkına varma İyi beslenmiş ve tatmin olmuş bir şekilde yolculuğumuzun son yarısına doğru yola koyulduk. Yolculuğun geri kalanı, Avusturya'daki on dakikalık trafik sıkışıklığı dışında, olaylı geçmedi. Almanya'ya vardığımızda, sonunda yaklaşık 150 km/s'lik rahat hızımda tekrar araç kullanabildim. Akşam 7 civarında eve vardık. İkimizin de fark ettiği şey -ve bu her tatilden döndüğümüzde geçerlidir- evin en iyi yer olduğudur. Her zaman kendi dört duvarımıza dönmekten hoşlanırız. Seni tekrar gördüğümüzde Seyahatlerimizde yanınıza almak isterseniz sayfamıza abone olun. Hiçbir şeyi abartmak istemiyoruz, bunun yerine her şeyi hissettiğimiz ve deneyimlediğimiz gibi aktarıyoruz. Yakında görüşmek üzere, Eddy ve Bianca.
