Balkan Trip von Deutschland bis Albanien - Ein Tag in Mostar

Mostar – Wo der Burek nicht immer ist, wo er sein sollte, und das Parken eine Kunst für sich ist

Nach einer wahrhaft erholsamen Nacht, die uns die nötige Energie für neue Abenteuer bescherte, machten wir uns auf den Weg in das geschichtsträchtige Mostar. Der Magen knurrte schon verdächtig, und so legten wir einen obligatorischen Stopp in einem Café ein, um das Frühstück in Angriff zu nehmen. Meine Gedanken kreisten schon sehnsüchtig um den heiß ersehnten Burek – endlich! Doch das Schicksal hatte andere Pläne. Die Kellnerin zerstreute meine Träume gnadenlos: Burek gab's nur auf der Werbetafel, nicht auf dem Teller.

Enttäuscht, aber nicht geschlagen, überließ ich die Speiseauswahl meiner besseren Hälfte, Bianca. Nach intensivem Studium der Karte verkündete sie triumphierend: "Eine Frühstücksplatte!" Dachte sie. In Wahrheit entpuppte sich die "Frühstücksplatte" als eine opulente Grillplatte, die alles bot, was der Grill hergab. Tja, was soll man machen? Dann gab's eben Mittagessen zum Frühstück. Aber ich muss zugeben: Wie alles, was wir bisher in dieser Gegend bestellt hatten, war es einfach nur köstlich. Gut gesättigt und mit einem Grinsen im Gesicht ging es dann endlich weiter nach Mostar.

Parkplatzsuche und erste Eindrücke

Mostar und Parken – das ist eine Geschichte für sich. Rund um die berühmte Brücke gibt es zwar Parkplätze, aber die Geschichten über aufdringliche Einweiser mit ausländischen Kennzeichen-Vorlieben hatten mich abgeschreckt. So entschieden wir uns für die sichere Variante: einen Parkplatz mit Schranke und Parkautomaten. Und siehe da, ein echter Glücksgriff! Für gerade mal 2 KM (umgerechnet etwa 1 €) pro Stunde konnten wir unser Auto abstellen. Ein kleiner Tipp am Rande: Genug Landeswährung dabeihaben! Die Automaten nehmen nur Scheine und Münzen (Achtung: 5 KM-Münzen werden nicht akzeptiert), und Kartenzahlung ist ein Fremdwort.

Mit gesichertem Parkplatz ging es ab zum Basar und zur Brücke. Mostar ist definitiv eine Stadt im Wandel. Überall wird gebaut, saniert und verschönert. Die ersten 200 Meter unserer Fußgängerzone führten uns durch eine Baustelle – hier wurden neue Asphaltsteine verlegt. Die Gebäude am Anfang der Fußgängerzone präsentierten einen spannenden Mix aus kommunistischer Ära und osmanischer Baukunst. Je näher wir dem Basar kamen, desto geschichtsträchtiger wurden die Bauten. Wir passierten eine wunderschöne Moschee, daneben muslimische Gräber. Auffällig: Auf vielen Grabsteinen stand das Todesjahr 1993. Die Moschee ist übrigens für jeden zugänglich, und der Vorhof lädt zum Verweilen und Umschauen ein.

Bazar-Bummel und Eis-Strategie

Am Basar angekommen, erwarteten uns die üblichen Touristenläden, die alles anbieten, was das Souvenir-Herz begehrt. Positiv überrascht waren wir, dass niemand versuchte, uns in die Geschäfte zu ziehen oder uns etwas aufzuschwatzen. Hier muss der Tourist selbst aktiv werden, wenn er etwas kaufen möchte – sehr angenehm! Auch der Eispreis verriet uns, dass wir uns der Brücke näherten: Am Anfang der Fußgängerzone kostete eine Kugel 0,80 €, an der Brücke waren es dann schon 1,50 €. Der Basar und die alten Gebäude haben uns sehr gut gefallen, alles war wunderbar aufbereitet. Man konnte förmlich erahnen, wie wunderschön die ganze Stadt einst gewesen sein muss. Überall konnten wir mit Euro zahlen, nur in den normalen Geschäften, wo auch die Einheimischen einkaufen, war Kartenzahlung angesagt.

Rosenblüten-Limonade und Architektonische Meisterleistung

Kurz vor der Brücke gönnten wir uns noch eine Erfrischung in einem Café. Bianca bestellte bosnischen Kaffee, und ich wollte mal wieder eine hausgemachte Limonade. Leider gab es keine, aber dafür ein Getränk aus Rosenblüten! Als "echter Mann" konnte ich diesem exotischen Angebot nicht widerstehen und bestellte es. Was soll ich sagen? Es schmeckte fantastisch! Wir waren übrigens außerhalb der Hauptsaison dort, und es war trotzdem recht voll. Ich mag mir gar nicht vorstellen, wie es hier zur Hauptsaison zugeht.

Nach der kurzen Pause ging es auf die Brücke – eine absolute architektonische Meisterleistung! Von dort oben bot sich ein atemberaubender Blick auf den Fluss Neretva. Für die Mutigen oder Wilden werden am Fuße der Brücke Speedbootfahrten angeboten, doch wir verzichteten dankend.

Hitze, Geschichte und Shopping

Nachdem wir die Brücke ausgiebig bewundert hatten, rief das klimatisierte Auto. Es waren mittlerweile satte 35 Grad Celsius! Auf dem Rückweg bemerkten wir, dass die Touristen auf den Straßen weniger wurden, dafür aber die Restaurants sich füllten. Auf halbem Weg zum Auto kamen wir am Museum für Krieg und Genozid vorbei. Bianca wollte unbedingt hinein. Mit umgerechnet 10 € pro Person war der Eintritt für die Gegend recht teuer, aber wenn Frau will... Über das Museum möchte ich nichts schreiben und berichten. Wer möchte, soll sich selbst ein Bild machen. Danach ging es weiter zum Auto und zu LC Waikiki – Biancas obligatorisches Shopping-Programm.

Entspannung und Fazit

In unserer Unterkunft angekommen, sprang ich direkt in den Pool, um mich abzukühlen. Nach einer erfrischenden Abkühlung wurden wir heute von unserer lieben Vermieterin Moni mit einer ganz besonderen Köstlichkeit verwöhnt: selbstgemachte Baklava! Schon der Duft war himmlisch, und der Geschmack einfach unwiderstehlich – wirklich super lecker!

Ein riesengroßes Dankeschön an Moni für diese herzliche Geste und die süße Gaumenfreude, die uns den Tag versüßt hat! Den Abend ließen wir in dem Lokal neben unserer Unterkunft ausklingen. Da es uns dort schon am Vortag so gut gefallen hatte, beschlossen wir, unseren letzten Abend in Mostar dort am Fluss zu verbringen.

Mein Resümee über Mostar: Man muss es einfach gesehen haben! Morgen geht es weiter nach Montenegro. Bleibt dran!

Türkce

Mostar – Burek her zaman olması gerektiği yerde olmuyor ve park yeri başlı başına bir sanat

Yeni maceralar için ihtiyacımız olan enerjiyi bize veren gerçekten dinlendirici bir gecenin ardından tarihi Mostar'a doğru yola koyulduk. Midelerimiz şüpheli bir şekilde guruldamaya başlamıştı, bu yüzden kahvaltı yapmak için zorunlu bir kafede durduk. Düşüncelerim çoktan uzun zamandır beklenen burek'i özlemeye başlamıştı – sonunda! Ama kaderin başka planları vardı. Garson acımasızca hayallerimi paramparça etti: burek sadece reklam panosunda mevcuttu, tabakta değil.

Hayal kırıklığına uğramış ama yenilmemiş bir şekilde, yemek seçimini eşim Bianca'ya bıraktım. Menüyü yoğun bir şekilde inceledikten sonra zaferle duyurdu: "Bir kahvaltı tabağı!" diye düşündü. Gerçekte, "kahvaltı tabağı" ızgaranın sunabileceği her şeyi sunan zengin bir ızgara tabağı çıktı. Peki, ne yapabilirsiniz? Sonra kahvaltıda öğle yemeği yedik. Ama itiraf etmeliyim ki: Bu bölgede şimdiye kadar sipariş ettiğimiz her şey gibi, bu da tek kelimeyle lezzetliydi. İyi beslenmiş ve yüzümüzde bir gülümsemeyle, sonunda Mostar'a doğru yola devam ettik.

Bir park yeri bulmak ve ilk izlenimler

Mostar ve park yeri - bu kendi başına bir hikaye. Ünlü köprünün etrafında park yerleri var, ancak yabancı plakalı, baskıcı görevlilerle ilgili hikayeler beni caydırmıştı. Bu yüzden güvenli seçeneği seçtik: bariyerli ve parkmetreli bir otopark. Ve işte, gerçek bir şans! Arabamızı saatte sadece 2 KM (yaklaşık 1 €'ya eşdeğer) karşılığında park edebildik. Hızlı bir ipucu: Yanınızda yeterli yerel para birimi getirin! Makineler yalnızca banknot ve bozuk para kabul ediyor (not: 5 KM bozuk para kabul edilmiyor) ve kartla ödeme yapmak yabancı bir kavram.

Park yerimizi güvence altına aldıktan sonra çarşıya ve köprüye doğru yola koyulduk. Mostar kesinlikle geçiş dönemindeki bir şehir. Her yerde inşaat, yenileme ve iyileştirme çalışmaları devam ediyor. Yaya bölgemizin ilk 200 metresi bizi yeni asfalt döşeme taşlarının döşendiği bir inşaat alanına götürdü. Yaya bölgesinin başındaki binalar komünist dönem ve Osmanlı mimarisinin heyecan verici bir karışımını sunuyordu. Çarşıya yaklaştıkça binalar tarihi açıdan daha da önemli hale geldi. Yanında Müslüman mezarları olan güzel bir caminin önünden geçtik. Mezar taşlarının çoğunun ölüm yılı olan 1993'ü taşıması dikkat çekiciydi. Cami halka açık ve avlu sizi etrafta dolaşmaya ve etrafı seyretmeye davet ediyor.

Çarşı Gezintisi ve Dondurma Stratejisi

Çarşıya vardığımızda, her zamanki turist dükkanları tarafından karşılandık, bir hediyelik kalbin arzulayabileceği her şeyi sunuyorlardı. Kimsenin bizi dükkanlara çekmeye veya bir şey satın almaya ikna etmeye çalışmaması bizi hoş bir şekilde şaşırttı. Burada turistler bir şey satın almak istiyorlarsa inisiyatifi kendileri almak zorundalar - çok hoş! Dondurmanın fiyatı da bize köprüye yaklaştığımızı gösteriyordu: Yaya bölgesinin başında bir kepçe dondurma 0,80 € idi, ancak köprüde zaten 1,50 € idi. Çarşıyı ve eski binaları gerçekten çok sevdik; her şey muhteşem bir şekilde sunulmuştu. Şehrin bir zamanlar ne kadar güzel olduğunu neredeyse hayal edebiliyordunuz. Her yerde avro ile ödeme yapabiliyorduk; sadece yerlilerin de alışveriş yaptığı normal dükkanlarda kart ödemeleri norm haline geldi.

Gül Yaprağı Limonatası ve Mimari Bir Başyapıt

Köprüden kısa bir süre önce, bir kafede kendimize ferahlatıcı bir içecek ısmarladık. Bianca Boşnak kahvesi sipariş etti ve ben de ev yapımı limonata istedim. Ne yazık ki yoktu, ancak gül yapraklarından yapılmış bir içecek vardı! "Gerçek bir erkek" olarak, bu egzotik ikrama karşı koyamadım ve sipariş ettim. Ne diyebilirim? Tadı harikaydı! Bu arada, yoğun sezon dışında oradaydık ve hala oldukça kalabalıktı. Yoğun sezonda burada nasıl olduğunu hayal bile edemiyorum.

Kısa bir aradan sonra köprüye çıktık - kesinlikle mimari bir başyapıt! Oradan, Neretva Nehri'nin nefes kesici manzarasını gördük. Cesaretliler veya çılgınlar için, köprünün dibinde sürat teknesi turları sunuluyor, ancak biz reddettik.

Isı, Tarih ve Alışveriş

Köprüyü iyice hayranlıkla izledikten sonra klimalı araba geldi. Hava şimdi tam 35 santigrat dereceydi! Geri dönüş yolunda sokaklardaki turist sayısının azaldığını, ancak restoranların dolduğunu fark ettik. Arabaya giden yolun yarısında Savaş ve Soykırım Müzesi'nin önünden geçtik. Bianca gerçekten içeri girmek istiyordu. Kişi başı 10 avroya eşdeğer olan bu alanın giriş ücreti oldukça pahalıydı, ancak isterseniz... Müze hakkında yazmak veya rapor vermek istemiyorum. İsterseniz kendiniz görebilirsiniz. Daha sonra arabaya ve Bianca'nın zorunlu alışveriş programı olan LC Waikiki'ye doğru yola devam ettik.

Dinlenme ve Sonuç

Konaklama yerimize vardık beyler, serinlemek için hemen havuza atladım. Serinletici bir dalıştan sonra, sevimli ev sahibimiz Moni bize çok özel bir ikramda bulundu: ev yapımı baklava! Sadece aroması bile cennet gibiydi ve tadı karşı konulamazdı - gerçekten lezzetliydi!

Moni'ye bu nazik jesti ve günümüzü çok özel kılan tatlı ikramı için çok teşekkür ederiz! Akşamı konaklama yerimizin yanındaki restoranda sonlandırdık. Bir önceki gün çok beğendiğimiz için Mostar'daki son akşamımızı orada, nehrin kenarında geçirmeye karar verdik.

Mostar'ı özetlemem gerekirse: Kesinlikle görmelisiniz! Yarın Montenegro doğru yola devam edeceğiz. Bizi izlemeye devam edin!