Publicado: 14.06.2025
Después de un tiempo inolvidable en Albania, llegó el momento de despedirse. Nuestro amable anfitrión, que quería consentirnos con un último espresso por la mañana – que, a pesar de su ridículo precio de 80 céntimos, por supuesto, pagamos – nos despidió con cálidas palabras. Su disposición a ayudar no conocía límites, y así nos pusimos en marcha, emocionados por el regreso.
Sorprendentemente, nuestro GPS nos llevó esta vez por la ruta principal, que resultó ser considerablemente mejor que la ruta de ida. Pero la precaución seguía siendo necesaria, ya que las habilidades de conducción de los albaneses son impredecibles. Después de un tiempo, llegamos a la frontera montenegrina, donde el control fue sencillo: mostrar el documento de identidad y continuar rumbo a Bosnia. Aquí también, la calidad de las carreteras se había mejorado notablemente, lo cual hizo más agradable el viaje.
Unas horas más tarde, cruzamos la frontera bosnia tras un breve control. Alrededor de las 14:00 horas, llegamos a nuestro destino diario: el encantador restaurante “Old Mill”. ¡Qué vista! Nos sentamos justo al lado del agua, con una pequeña pero encantadora cascada detrás de nosotros, y el agua era cristalina. Mi deseo de un guiso bosnio desafortunadamente no se cumplió - una vez más, un abundante plato balcánico terminó en mi mesa. Pero hay que decir una cosa: ¡la comida en Bosnia es simplemente fabulosa!
Después de esta reconfortante pausa, continuamos hacia Croacia. Aquí, el cruce de la frontera también fue pan comido. Como ya llevábamos un tiempo en camino, mi pareja decidió buscar un alojamiento cerca de Zadar – y lo encontró. Llenos de emoción, ingresamos la dirección en el GPS y nos pusimos en marcha. La dirección en sí fue fácil de encontrar gracias al GPS, ¡solo que el alojamiento no! Nos encontramos frente a una parada de autobús abandonada y llena de basura, y el GPS anunció secamente: “Has llegado a tu destino.” ¿Acaso habíamos alquilado una parada de autobús? Tras muchas idas y venidas, encontramos una dirección casi idéntica, a unos 30 minutos de distancia.
Esta vez, el GPS nos llevó a través de pintorescos pueblos, alejándonos cada vez más de la autopista, hasta llegar a Starigrad-Paklenica. Allí nos esperaba nuestra arrendadora. Nuestra habitación era pequeña, pero acogedora y con baño privado – ¡una vez más, tuvimos suerte! Después de acomodar nuestras cosas, inmediatamente nos dirigimos a la playa. Con unos refrescos disfrutamos del atardecer y dejamos que el día concluyera tranquilamente.
El segundo día de nuestro regreso comenzó a las 8 de la mañana. ¡Dentro del coche y hacia la autopista! En el camino, hicimos una parada para desayunar en una estación de servicio en Croacia. Aquí descubrimos que, incluso en Croacia, los precios de las estaciones de servicio son altos. Por dos cafés y dos croissants por persona pagamos la friolera de 20 euros. Pero bueno, eso no se hace todos los días.
Bien alimentados, continuamos. Después de un tiempo, llegamos a la frontera con Eslovenia, donde la transición también fue fluida. Alrededor del mediodía pasamos por Dvor – ¿recuerdas el segundo día de nuestro viaje, cuando dije que volvería hambriento la próxima vez porque todo se veía tan delicioso? ¡Esta vez sí que tenía hambre! Había decidido probar la sopa o el guiso que lucía tan apetitoso en el viaje de ida. Pero, lamentablemente, el destino me jugó una mala pasada: me informaron que ese guiso solo se servía en el desayuno y que ya habían pasado media hora de la hora del desayuno. Frustrado, pedí un schnitzel vienés.
Sin embargo, como suele suceder, me llevé una agradable sorpresa. Afortunadamente, Bianca solo había pedido una sopa y una ensalada, porque cuando trajeron el plato de schnitzel, pensé que el camarero se había confundido y había preparado dos porciones! ¡Tres enormes schnitzels con papas fritas extra! Bianca tuvo que quitarme un schnitzel, de lo contrario nunca lo habría logrado. Estaba más que lleno. Esperé con ansias la cuenta para ver si figuraban dos schnitzels – ¡pero no, solo uno! ¡Impresionante, tan delicioso y aún así tan barato!
Bien alimentados y satisfechos, nos dirigimos a la última mitad de nuestro viaje. El resto del trayecto transcurrió sin grandes emociones, aparte de un atasco de diez minutos en Austria. Al llegar a Alemania, finalmente pude volver a conducir a mi velocidad de confort de aproximadamente 150 km/h. Alrededor de las 19:00 horas, llegamos a casa.
Lo que ambos notamos – y esto ocurre cada vez que volvemos de vacaciones – es que el hogar es simplemente el mejor lugar. Siempre nos gusta volver a nuestro propio hogar.
Si quieres que te llevemos de nuevo en nuestros viajes, entonces suscríbete a nuestra página. No queremos exagerar nada, sino contar todo tal como lo sentimos y experimentamos.
Hasta pronto, de tu parte Eddy y Bianca.
Balkanlar'da Tatlı Bir Veda ve Beklenmedik Keşifler Arnavutluk'ta unutulmaz bir zaman geçirdikten sonra vedalaşma zamanı gelmişti. Sabahleyin bize son bir espresso ikram eden ve 80 sentlik saçma fiyatını da hesaba katarak elbette yine de ödediğimiz güler yüzlü ev sahibimiz bize sıcak bir veda etti. Yardımseverliğinin sınırı yoktu ve bu yüzden dönüş yolculuğunu heyecanla bekleyerek yola koyulduk. Şaşırtıcı bir şekilde, navigasyon sistemimiz bizi bu sefer ana rotaya götürdü ve bu rotanın çıkış rotasından çok daha iyi korunduğu ortaya çıktı. Ancak yine de dikkatli olmak gerekiyordu çünkü Arnavutların sürüş becerileri tahmin edilemezdi. Bir süre sonra, kontrolün basit olduğu Karadağ sınırına ulaştık: kimliğinizi gösterin ve Bosna'ya doğru yola devam ettik. Burada da yol kalitesi önemli ölçüde iyileşmişti ve bu da yolculuğu daha keyifli hale getirdi. Birkaç saat sonra, kısa bir kontrolün ardından Bosna sınırını geçtik. Öğleden sonra saat 2 civarında, günün varış noktamıza ulaştık: büyüleyici restoran 'Old Mill.' Ne manzara! Arkamızda küçük ama büyülü bir şelaleyle suyun hemen kenarında oturuyorduk ve su kristal berraklığındaydı. Ne yazık ki Bosna usulü güveç isteğim gerçekleşmedi - bir kez daha tabağıma doyurucu bir Balkan tabağı geldi. Ancak bir şey söylenmeli: Bosna'daki yemekler tek kelimeyle muhteşem! Hırvatistan: GPS Macerası ve Rüya Gibi Bir Gün Batımı Bu güçlendirici dinlenmeden sonra Hırvatistan'a doğru yola devam ettik. Buradaki sınırı geçmek çok kolaydı. Bir süredir yolda olduğumuz için eşim Zadar yakınlarında konaklama yeri aradı - ve buldu. Heyecanla adresi GPS'e girdik ve yola koyulduk. Adresi GPS sayesinde bulmak kolaydı ama konaklama yeri öyle değildi! Çöplerle dolu, terk edilmiş bir otobüs durağının önünde durduk ve GPS kuru bir şekilde 'Hedefinize ulaştınız.' dedi. Bir otobüs durağı mı kiralamıştık? Çok gidip geldikten sonra, yaklaşık 30 dakika uzaklıkta neredeyse aynı adresi bulduk. Bu sefer, navigasyon sistemi bizi pitoresk köylerden, otoyoldan giderek daha da uzaklaşarak Starigrad-Paklenica'ya götürdü. Ev sahibimiz orada bizi bekliyordu. Odamız küçük ama rahattı ve özel bir banyoyla donatılmıştı - yine şanslıyız! Eşyalarımızı yerleştirdikten sonra hemen plaja gittik. Birkaç soğuk içecekle gün batımının tadını çıkardık ve günü rahat bir şekilde sonlandırdık. Dönüş yolculuğunun ikinci günü: Slovenya'da pahalı bir kahvaltı ve dev bir şinitzel Dönüş yolculuğumuzun ikinci günü sabah 8'de başladı. Arabaya atlayıp otoyola çıktık! Yol boyunca, Hırvatistan'da bir otoyol dinlenme tesisinde kahvaltı için durduk. Burada, Hırvatistan'da bile servis istasyonu fiyatlarının yüksek olduğunu keşfettik. Kişi başı iki kahve ve iki kruvasan için tam 20 € ödedik. Ama hey, bunu her gün yapmıyorsunuz. İyice güçlenmiş bir şekilde yola devam ettik. Bir süre sonra Slovenya sınırına ulaştık ve burada da geçiş sorunsuz geçti. Öğle vakti Dvor'dan geçtik - seyahatimizin ikinci gününde, her şey çok lezzetli göründüğü için bir dahaki sefere aç geleceğimi söylediğimi hatırlıyor musunuz? Bu sefer açtım! Gidiş yolculuğundaki lezzetli görünen çorbayı veya güveci denemeye kesin olarak karar vermiştim. Ancak ne yazık ki kader bana bir oyun oynadı: Bu güvecin sadece kahvaltıda mevcut olduğu söylendi ve kahvaltı saati zaten yarım saat önce geçmişti. Sinirlenerek bir Viyana Şnitzeli sipariş ettim. Ancak, sıklıkla olduğu gibi, hoş bir sürprizle karşılaştım. Neyse ki Bianca sadece çorba ve salata sipariş etmişti çünkü şinitzel tabağı geldiğinde, garsonun bizi yanlış anladığını ve iki porsiyon hazırladığını düşündüm! Ekstra patates kızartmasıyla üç kocaman şinitzel! Bianca bir şinitzeli benden almak zorunda kaldı, aksi takdirde asla yiyemezdim. Çok toktum. Hesabın gelmesini sabırsızlıkla bekledim, iki tane şinitzel olup olmayacağını görmek için - ama hayır, sadece bir tane! Vay canına, çok lezzetli ve bir o kadar da uygun fiyatlı! Son etap: Rahatlama ve evin en iyi yer olduğunun farkına varma İyi beslenmiş ve tatmin olmuş bir şekilde yolculuğumuzun son yarısına doğru yola koyulduk. Yolculuğun geri kalanı, Avusturya'daki on dakikalık trafik sıkışıklığı dışında, olaylı geçmedi. Almanya'ya vardığımızda, sonunda yaklaşık 150 km/s'lik rahat hızımda tekrar araç kullanabildim. Akşam 7 civarında eve vardık. İkimizin de fark ettiği şey -ve bu her tatilden döndüğümüzde geçerlidir- evin en iyi yer olduğudur. Her zaman kendi dört duvarımıza dönmekten hoşlanırız. Seni tekrar gördüğümüzde Seyahatlerimizde yanınıza almak isterseniz sayfamıza abone olun. Hiçbir şeyi abartmak istemiyoruz, bunun yerine her şeyi hissettiğimiz ve deneyimlediğimiz gibi aktarıyoruz. Yakında görüşmek üzere, Eddy ve Bianca.
