Publicado: 08.06.2025
Imagínate: estás cómodamente sentado en el jardín, disfrutando de tu café y de repente, ¡sorpresa! – recibimos la visita de la fauna local. Una tortuga paseaba lentamente, seguida de una serpiente. Nosotros, los centroeuropeos, que apenas conocemos tales encuentros más que por la televisión, ¡estábamos completamente entusiasmados! Si los lugareños nos hubieran visto, probablemente nos habrían considerado locos – pero hey, ¿cuándo se tiene un contacto tan cercano con la naturaleza?
A primera vista, debo decir que Montenegro me gustó mucho. ¡Especialmente la carretera costera hacia Albania es un sueño! Pasamos por tantos pintorescos pueblos costeros que prácticamente gritaban '¡Quédate un momento!'. Bueno, mala suerte, ya habíamos reservado el alojamiento en Albania. Pero como dice el refrán: 'El camino es el destino' – ¡y este camino estuvo lleno de momentos destacados!
Al llegar a la bahía de Kotor, nos permitimos un pequeño viaje en ferry. Cinco euros, 15 minutos y ¡listo! Nos ahorramos todo el rodeo de la bahía. Y seamos sinceros: Patrocinar el pequeño 'crucero' de Bianca por cinco euros fue una inversión que valió la pena, ¿verdad? (¡Guiño, guiño!)
Las carreteras a lo largo de la costa estaban en excelente estado, pero en cuanto nos adentramos en el interior, se acabó la diversión al volante. ¡Había obras en todas partes! Allí se estaba trabajando arduamente, lo que en esencia es algo bueno, pero que lamentablemente causa mucho tráfico.
Al llegar a Budva, nos quedó claro rápidamente: esto es un clásico centro turístico. Todo está orientado al turismo. No está mal, pero tampoco es exactamente nuestra onda. Sin embargo, Budva no iba a dejarnos marchar tan fácil: en el camino fuera de la ciudad, tuvimos un accidente que nos mantuvo atascados durante una hora y media. Luego continuamos a una velocidad loca de 70-80 km/h. De repente, comprendí por qué el GPS calculó más de cuatro horas para recorrer los casi 200 km sin tráfico. Al menos el paisaje compensó un poco el largo viaje.
Después de una eternidad, llegamos a la frontera entre Montenegro y Albania. El control inmediatamente me recordó a mi juventud, cuando viajábamos con mis padres en coche por Yugoslavia y Bulgaria hacia Turquía. Funcionarios fronterizos mudos, señales de mano, murmullos – ¡exactamente como aquí! Pensé que quizás esta era una condición de empleo para ese trabajo.
Tan pronto como cruzamos la frontera, pensamos que era momento de estirar las piernas y disfrutar de un café en una gasolinera. Quería aprovechar la oportunidad para ir al baño. Y ahí llegó nuestro primer contacto 'amigable' con la hospitalidad albanesa: un joven, probablemente del café, me gritó de inmediato: '¡Usar el baño cuesta 50 centavos!' Me sorprendió mucho esta bienvenida, especialmente porque era un invitado y quería pedir un café. ¡Increíble!
Poco antes de Shkodra, nos encontramos con otro atasco - esta vez por una renovación de un puente. Otra espera de más de una hora. Pero eso era algo que nos habíamos decidido: ¡no dejar que nos estresen! Lo que nos estresó un poco fueron los mendigos con niños que se dirigían específicamente a los autos con matrículas extranjeras. Somos conscientes de que no conocemos los trasfondos, pero no queremos apoyar el uso intencionado de niños para mendigar.
Después de tantos pequeños eventos negativos en las primeras horas en Albania, ya pensaba: 'Dios mío, si esto ya comienza así...' Luego todo volvió a la normalidad durante unos kilómetros, hasta poco antes de nuestro destino Shengjin.
Nuestro alojamiento en Shengjin: Bueno, está destinado a dormir. Pero realmente solo para dormir. Limpio, camas, ducha, WC, balcón – eso es cierto, pero no mucho más. El único rayo de esperanza de hoy fue nuestro anfitrión, el dueño del hotel. Nos recibió amablemente, aunque no hablaba alemán y apenas inglés. Nos mostró nuestra habitación, trató de explicarlo todo y nos dio dos botellas de agua fría - ¡una verdadera bendición después del largo viaje!
Como no habíamos comido nada durante todo el día, nos dirigimos al paseo marítimo. En un café de la playa, muy bien decorado, pero desafortunadamente con música demasiado alta, nos atendieron de manera rápida y correcta, pero desafortunadamente sin una sola sonrisa. Luego fuimos a un restaurante que realmente estaba abierto (la temporada parece que aún no ha comenzado). También aquí: servicio rápido, facturación correcta, pero nuevamente sin caras sonrientes. Y cuando le compré un helado a Bianca, lo mismo: atendido, cobrado, sin sonrisa. Casi hubiera deseado que me hubieran estafado un poco, pero en cambio me sonrieron amablemente (¡era una broma!).
Lo que también extrañé aquí fue el sabor de los Balcanes en la comida y el café, del que disfruté todos los días en nuestro recorrido, tanto en Croacia como en Bosnia (en Montenegro no comimos fuera).
Con un sentimiento un poco incómodo y descontento, me voy a la cama esta noche, esperando de todo corazón que el día de mañana en Albania traiga cosas mejores. Cerramos los ojos y esperamos que hoy solo haya sido un momento. ¡Hasta mañana!
¿Qué opinan ustedes, fue solo mala suerte el primer día en Albania o deberíamos prepararnos para más 'sorpresas'?
İşte yine buradayız! Bir kez daha, şimdiye kadarki en güzel konaklama yerimize veda etme zamanı geldi - gözümüzde bir damla yaş ve burnumuzdaki taze sabah kahvesi kokusuyla. Ama durun, Arnavutluk maceramıza dalmadan önce, dün Karadağ'da geçirdiğimiz güne hayvanlarla ilgili bir not daha var.
Düşünün: Bahçede rahatça oturuyorsunuz, kahvenizi yudumluyorsunuz ve aniden - sürpriz! - yerel faunadan bir ziyaret alıyoruz. Bir kaplumbağa yavaşça yürüyor, ardından bir yılan geliyor. Bu tür karşılaşmaları sadece televizyondan bilen biz Orta Avrupalılar, doğal olarak çok heyecanlandık! Yerel halk bizi görselerdi, muhtemelen bize deli derlerdi - ama hey, doğayla bu kadar yakın temas ne zaman kurulur ki?
İkinci bakışta, Karadağ'ı gerçekten çok sevdiğimi söylemeliyim. Arnavutluk'a giden sahil yolu özellikle rüya gibi! Neredeyse 'Biraz kalın!' diye yalvaran o kadar çok güzel sahil köyünden geçtik ki Eh, şanssızlık, Arnavutluk'taki konaklamamız çoktan rezerve edilmişti. Ama dedikleri gibi, 'Yolculuk varış noktasıdır' - ve bu yolculuk öne çıkan anlarla doluydu!
Kotor Körfezi'ne vardığımızda, kendimize kısa bir feribot yolculuğu hediye ettik. Beş avro, 15 dakika ve işte - körfezin etrafındaki tüm yolculuğu kurtarmıştık! Ve dürüst olalım: Bianca'nın küçük 'gemi yolculuğuna' beş avroya sponsor olmak değerli bir yatırımdı, değil mi? (Göz kırp!)
Sahil boyunca uzanan yollar mükemmel durumdaydı, ama iç kesimlere doğru yöneldiğimiz anda sürüş keyfi sona erdi. Her yerde inşaat alanları! Şu anda orada yoğun bir şekilde çalışıyorlar, bu genellikle iyi bir şey, ama ne yazık ki çok fazla trafik sıkışıklığına da neden oluyor.
Budva'ya vardığımızda, hemen anladık: Burası klasik bir turistik yer. Her şey turizme yönelik. Fena değildi ama tam da bizim damak tadımıza uygun değildi. Ama Budva bizi kolay kolay bırakmayacaktı: Şehirden çıkarken bir kaza geçirdik ve tam bir buçuk saat boyunca trafikte kaldık. Ondan sonra çılgın bir 70-80 km/saat hızla yolumuza devam ettik. Birdenbire, navigasyon sisteminin yaklaşık 200 km boyunca trafik olmadan dört saatten fazla sürüş süresi hesaplamasının nedenini anladım. En azından manzara uzun yolculuğu kısmen telafi ediyordu.
Sonsuzluk gibi gelen bir sürenin ardından Karadağ ve Arnavutluk arasındaki sınıra ulaştık. Kontrol noktası bana hemen çocukluğumu hatırlattı, ailemle Yugoslavya ve Bulgaristan'dan Türkiye'ye doğru araba kullandığımız zamanları. Sessiz sınır muhafızları, el işaretleri, mırıldanan gevezelikler - tıpkı burada olduğu gibi! Belki de bu iş için bir gerekliliktir diye düşündüm.
Sınırı yeni geçmiştik, bacaklarımızı uzatıp bir benzin istasyonunda kendimize bir kahve ısmarlamayı düşündük. Tuvaleti kullanma fırsatını değerlendirmek istedim. Ve sonra Arnavut misafirperverliğiyle ilk 'dostça' karşılaşmamız geldi: Muhtemelen kafeden gelen genç bir adam hemen bana çıkıştı: 'Tuvaleti kullanmak 50 sent!' Bu karşılama beni çok şaşırttı, özellikle de misafir olduğum ve kahve sipariş etmek istediğim için. Harika!
Shkodra'dan hemen önce, bu sefer köprü tadilatı nedeniyle başka bir trafik sıkışıklığıyla karşılaştık. Bir saatten fazla gecikme daha. Ama planladığımız şey buydu: Bizi strese sokmasına izin vermeyin! Bizi biraz strese sokan şey, kasıtlı olarak yabancı plakalı arabalara yaklaşan çocuklu dilencilerdi. Arkaplanı bilmediğimizi biliyoruz, ancak çocukların bu şekilde kasıtlı olarak dilenmesini desteklemek istemiyoruz.
Arnavutluk'taki ilk birkaç saatte bu kadar çok küçük olumsuz olaydan sonra, 'Aman Tanrım, eğer böyle başlıyorsa...' diye düşünmeye başlamıştım bile. Sonra birkaç kilometre boyunca her şey normal şekilde devam etti, ta ki varış noktamız olan Shengjin'e kadar.
Shengjin'deki konaklamamız: Aslında uyumak için. Ama aslında sadece uyumak için. Temiz, yataklar, duş, tuvalet, balkon - bunların hepsi doğru, ama daha fazlası da değil. Bugünün tek parlak noktası ev sahibimiz, otelin sahibiydi. Almanca ve neredeyse hiç İngilizce bilmemesine rağmen bizi sıcak bir şekilde karşıladı. Odamızı gösterdi, her şeyi açıklamaya çalıştı ve bize iki şişe soğuk su uzattı - uzun yolculuktan sonra gerçek bir lütuf!
Bütün gün hiçbir şey yemediğimiz için gezinti yoluna yöneldik. Çok güzel dekore edilmiş ama ne yazık ki çok yüksek sesli müzik olan bir sahil kafesinde, hızlı ve doğru bir şekilde servis edildi, ama ne yazık ki tek bir gülümseme bile yoktu. Daha sonra gerçekten açık olan bir restorana gittik (sezon henüz gerçekten başlamadı).
Burada da: hızlı servis, doğru faturalandırma, ancak yine güler yüz yok. Ve Bianca'ya dondurma aldığımda da aynı şey oldu: servis edildi, parası ödendi, gülümseme yoktu. Beni biraz kazıklamalarını diledim, ancak bunun yerine nazikçe gülümsediler (şaka yapıyorum!).
Burada ayrıca çok özlediğim şey, turumuzda her gün tadını çıkardığım yemek ve kahvelerdeki Balkan tadıydı - hem Hırvatistan'da hem de Bosna'da (Karadağ'da yemek yemedik).
Bu gece biraz mide bulandırıcı ve tatminsiz bir hisle yatağa giriyorum, Arnavutluk'taki yarının daha iyi şeyler getireceğini hararetle umuyorum. Gözlerimizi kapatıp bugünün sadece bir anlık görüntü olmasını umacağız. Yarın görüşmek üzere!
Sizce Arnavutluk'taki ilk gün sadece şanssızlık mıydı, yoksa daha fazla 'sürpriz' için mi hazırlanmalıyız?
