Halden - Tresticklans NP - Halden

Deze morgen weer opgestaan onder een stralend zonnetje en na op het gemakje te hebben genoten van een ontbijtje reden we richting het Tresticklans National Park. Hier hadden we gisteren een route van ongeveer 10 km uitgestippeld om een zo volledig mogelijk overzicht te krijgen van deze natuurpracht. 
Met een oppervlakte van ongeveer 30 vierkante kilometer is het park één van de meest ongerepte wildernisgebieden van Zweden. Het staat vooral bekend om zijn ruige landschap, uitgestrekte dennenbossen en talloze meren en moerassen die kenmerkend zijn voor de Scandinavische wildernis. 
Het was best wel een pittige wandeling aangezien we steeds over rotsen en uitstekende wortels van de vele dennenbomen moesten klauteren. Soms liepen we door het bos om dan weer plots tegen een bergrug op te kijken we weer moesten beklimmen om dan weer een stuk langs één van de meren te wandelen. Dit is wel een park dat wereldwijd van de parken die we gezien hebben in onze top 10 staat. Je voelt dat je hier echt door de wildernis wandelt en dat de menselijke hand in dit park tot een minimum beperkt werd. 
De combinatie van rotsachtige landschappen en weelderig groen zorgt voor een adembenemende omgeving die je onderdompelt in de wilde natuur van Zweden. De bosbodem is vaak bedekt met een dikke laag mos, wat het park een bijna oeroude sfeer geeft en wat je ook een fijn gevoel geeft als je erop wandelt. Het ontbreken van wegen versterkt de afgelegen en ongerepte sfeer van het park en als je even de tijd neemt om stil te zitten ontdek je hoe stil het hier is en overvalt je het gevoel van eenzaamheid in de natuur. 

Terug aangekomen aan de auto waren we toch een drietal uurtjes onderweg geweest en stond het zweet ons ondanks dat het maar 21 °C  was in de schoenen. We wilden na de wandeling nog graag een ander dorpje bezoeken maar door tijdsgebrek was dat niet meer mogelijk. Onderweg stopten we nog aan een overblijfsel van een soort kazemat die de Noren hadden gemaakt tijdens de tweede wereldoorlog om te beletten dat de Duitsers via het westen Göteborg konden bereiken. Deze restanten liggen verborgen achter een parking langs de autoweg en via een kleine lokale toeristische brochure hadden we dat zien staan. 

Aangekomen in het hotel dineerden we en omdat men hier geen desserts serveert bij het diner aangezien men hier 's middags aan Fika doet reden we nog even naar de Burger King om daar een softijsje te scoren. Morgen vervolgen we onze trip naar de hoofdstad van Noorwegen waar we twee nachten zullen verblijven.